tag:blogger.com,1999:blog-274732712011-09-04T07:46:37.776-05:00Πώς πάνε για την πόλη του πουθενά?nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.comBlogger331100tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1156796373437277462006-08-28T15:17:00.000-05:002006-08-28T15:23:09.716-05:00<span style="color:#3333ff;">μέσα σε μια καταχνιά, που κυβερνά το μυαλό , την ζωή ολάκερη, τον τελευταίο καιρό...Το τοπίο, αρχίζει να ξεδιαλύνεται...Υπάρχουν φορές, που δεν σώζεται τίποτα...Γαμιέται το σύμπαν ολόκληρο...Θες να πιστέψεις σε κάτι...Μα δεν σε αφήνουν να αγιάσεις...Ευδαιμονεί η αθλιότητα, μιας τεράστιας οικουμένης...Από το πουθενά, κάποιες καταστάσεις θαρρείς πώς ταρακουνάνε την σκέψη σου, τα θέλω σου...ωσότου σαν βόμβα σκάει η πραγματικότητα και τότε ξαφνιάζεις και ξαφνιάζεσαι...Ένα μήνα τώρα, βρίσκομαι στο υποτιθέμενο χωριό μου...Πριν μια εβδομάδα, βρήκα και δουλειά...Χρόνια τώρα, ήθελα να κάτσω μόνιμα...το πάλευα στο μυαλό μου...Τα πρωινά, ξυπνάω και χαίρομαι μικρές στιγμές, που άλλωτε είχα εγκαταλείψει...Το κοίταγμα των δέντρων, το άκουσμα των πτηνών που σκορπούν ανύποπτες μελωδίες...Σημαντικότητα που την είχα αφανήσει μέσα μου στην τεράστια μεγαλούπολη, εν ονόματη Αθήνα...Ένας μήνας πέρασε...Οι σκέψεις καταγράφονται κι η σιωπή, εγίνηκε οπαδός μου...φίλη μου. Γλυκιά συντροφιά που καλπάζει αβίαστα για να ανταμώσει και να ανταμωθεί...Οι παρέες δεν παραλείπουν...μα δεν είναι το ίδιο...με τις παρέες μου στην Αθήνα. Κι η Αθήνα μου λείπει...Τα μαλλιά μου πια, δεν βρωμάνε καυσαέριο...κι όμως μου λείπει η κίνηση, για να βρίσκω αφορμή να γκρινιάζω...Σε λίγες μέρες, θα παρθεί η απόφαση για το που θα εγκατασταθώ μόνιμα...Δύσκολα όλα...οι αποφάσεις, οι ζωές, οι αλήθειες και τα ψέματα...κάποιος σήμερα μου είπε οτι δεν ήμουν απόλυτα ειλικρηνείς...Και συμφώνησα. Πώς να είμαι με τους άλλους ειλικρηνείς, εφόσων αδυνατώ να είμαι με τον εαυτό μου? Φόβος...Ναι σωστά...Φοβάμαι τον εαυτό μου, πιό πολύ από τους ανθρώπους...Το μυαλό, ενίοτε παίζει περίεργα παιχνίδια...άλλωτε τα δέχεται κανείς κι άλλωτε τα πολεμά...Πώς να εξουδετερωθούν οι μικρές αδυναμίες, ενός άδηλου πλανήτη? Ένας πλανήτης η ψυχή...Ταξιδεύει σε γαλαξίες, σε βυθούς...συναντά γαλάζιους αβλέμονες κι αναπαραστά αυτά που δεν μπορεί να αντέξει, να αγγίξει, να νικήσει ή και να χάσει...Χαμένα όλα! Ατόφια μυστικά, που χάνονται ολοένα...Τα αναζητάς κι αυτά γίνονται μικρές, αχνιστές ηλιαχτίδες και σε βομβαρδίζουν ολούθε...Ήρθαν μέρες καλές, μα φεύγουν πριν τις ανταμώσω...Σε πιό ταξίδι θα τις βρώ ξανα άραγε?Ένα ταξίδι η σκέψη...Πάει, έρχεται για να ξανα φύγει...Ένα κενό αστείο, που γίνεται ορατό στην διάχυτη αμηχανία της στιγμής...Ο δυνατός, τα παίρνει όλα...Ο αδύναμος, μετράει τα χαμένα του όνειρα...Και ποιός είναι τι?Όλα στο μυαλό είναι, λέω συχνά στον εαυτό μου, για να μην χαθώ. Να μην χάσω το μονοπάτι που νομίζω οτι βρήκα...Τι αλλαζονία θεέ μου...Βρίσκω κάτι στο διάβα μου και το χάνω για να το ξανα βρώ...Λάθος προτεραιότητες που διαπερνούν το δίκαιο και σεργιανούν το άδικο...Άντε τώρα να βρώ την άκρη της κλωστής...Μια κλωστούλα η στιγμή, που υψώνει και υψώνεται στις υποσχέσεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Καλή Αντάμωση μάγκες...μην χάνεστε για να μην χαθήτε...άντε τώρα να βρώ τον δρόμο το οποίο ήρθα...Να ρωτήσω κάποιον περαστικό, ή να εμπιστευτώ το ένστικτό μου? Ποιό θα υπερισχύσει?</span><br /><span style="color:#3333ff;"></span><br /><span style="color:#3333ff;">μια μικρή Θεοδώρα</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-115679637343727746?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1150590776055881942006-06-17T18:31:00.000-05:002006-06-17T19:32:56.360-05:00<span style="color:#000099;">είπια πολλά κιλά αϋπνίας και τα όνειρα απόψε βάρυναν πολύ...</span><br /><span style="color:#000099;">Βγήκα στην βεράντα. Ένα μισοφαγωμένο φεγγάρι, με κοίταξε κατάματα κι ομολογώ πώς τρόμαξα...με τρόμαξε η αβέβαιη φορεσιά του...Πριν προλλάβουν οι σκέψεις να με τουφεκίσουν, τις φύσηξε ένα γλυκό αεράκι. Τις σκόρπισε...τις πήρε μακρυά...μάταια...που να τις βρώ τώρα πιά? </span><br /><span style="color:#000099;">Καταπιάνομαι από γκρεμισμένα όνειρα...Γίνομαι μικρός πυρσός για να κάνω ακόμα ένα βήμα...Δίχως άλλο, σκόνταψα...Σκοντάφτω...δεν μπορώ να πετάξω πιο πέρα...Κάποιος ψαλίδησε τα φτερά μου...κι αυτά, αργούν να επουλώσουν τα θέλω...Τι θέλω τώρα πιά?</span><br /><span style="color:#000099;">Πεταμένα θέλω σε ξεθωριασμένες αντιξοότητες...</span><br /><span style="color:#000099;">Βγήκα πάλι στην βεράντα...</span><br /><span style="color:#000099;">Η ακρόπολη, θαρρώ πώς απομακρύνθηκε ακόμα λίγο... Σάμπως ήταν ποτέ κοντά?</span><br /><span style="color:#000099;">Κάνει κρύο...</span><br /><span style="color:#000099;">Κλαίνε τα μάτια μου...</span><br /><span style="color:#000099;">Τα χείλει μου γελούν...</span><br /><span style="color:#000099;">Αχ να'χα την ιταλική μου ηρωίδα, τώρα δα, θα όργωνα τους δρόμους για να μην σκέφτομαι...Σκέφτομαι και γράφω...πάω χιλιόμετρα πιό πίσω να δώ...Βλέπω...Τι είδα?</span><br /><span style="color:#000099;">Αχ πόσα ακόμα θέλω να δώ...Τίποτα δεν είδα... Μακρύς ο δρόμος...Οι έγνοιες πολλές...Την Δευτέρα, θα είναι έτοιμη. Σκούπισα τα μάτια μου...Μονολογώ απόψε...Απόθεμα...Κι έχω πολλά ακόμα να πώ...Προσπαθώ να χωράω στα θέλω των άλλων...ποιός? Φυσικά εγώ το αντιδραστικό πλάσμα, με τον λιονταρίσιο εγωισμό! Μα δεν χωράω...Τους τρομάζω...Θελημένα ή αθέλητα, είμαι έτσι...μου αρέσει αυτό που είμαι...Αν τους αρέσω? Ναι σίγουρα...γιατί είμαι το παιδί τους, η αδερφή τους, η ανηψιά τους...Είμαι πάντα εκεί όταν με χρειάζονται...Όταν χρειάζομαι εντούτοις εγώ τον εαυτό μου, χρόνο για μένα, τα δεδομένα αλλάζουν...Μουρμούρα, έλεγχος, ανασφάλεια...Ποιές ανασφάλειες να καλύψω? Των άλλων, ή τις δικές μου? Κάηκαν κοι οι ασφάλειες και το ξημέρωμα πήρε τα βουνά της μοναξιάς. Το μισοφαγωμένο φεγγάρι ακόμα εκεί είναι...Σε ένα τελειωμένο τώρα, δίχως τι...?</span><br /><span style="color:#000099;">Τελείωσαν τα χαμόγελα της σιωπής...</span><br /><span style="color:#000099;">Κι οι σκέψεις φουρκίζουν το νου...</span><br /><span style="color:#000099;">Κι εσύ, απομακρύνεσαι όλο πιό πολύ...</span><br /><span style="color:#000099;">Κι εγώ το επιτρέπω...</span><br /><span style="color:#000099;">Τι να πώ?</span><br /><span style="color:#000099;">Τι να πρωτο πώ?</span><br /><span style="color:#000099;">Έχω πολλά ακόμα να πώ...</span><br /><span style="color:#000099;">Άσε...άλλη φορά...Τώρα δα, νύσταξα...</span><br /><span style="color:#000099;">Κι αυτό το φεγγάρι, δεν λέει να φύγει...στέκεται αγέρωχο...σαν να μιλά με τα όνειρα των τολμηρών...Και πότε θα πώ, άραγε?</span><br /><span style="color:#000099;">Δεν ξέρω...</span><br /><span style="color:#000099;">Θα'θελα όμως να ξέρω...</span><br /><span style="color:#000099;">Ανασφάλεια είναι αυτή και σιγοκαίει τα σωθικά...</span><br /><span style="color:#000099;">Κι όταν με το καλό ξημερώσει, θα πιώ καφέ και θα σου πώ πάλι... μην μου ψαλιδίζεις τα φτερά...Δεν μπορώ να είμαι, παρα μόνο ο εαυτός μου...Δεν είναι υπέροχο?</span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">καλό ξημέρωμα...</span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">nimbus</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-115059077605588194?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1149764850894709762006-06-08T02:09:00.000-05:002006-06-08T06:07:31.230-05:00<span style="color:#000099;">κρύφτηκαν ξεχασμένα χρώματα, μουσικές, αντικείμενα που θυμίζουν κάποια ανύποπτη παιδικότητα, ίσως την εφηβεία μου...Σκονισμένος χρόνος, που δαμάζει ένα απύθμενο τώρα κι αυτές οι ατέλειες, μοιάζουν ανθρώπινες να'ναι...</span><br /><span style="color:#000099;"> Οι λησμονημένες μου κασέτες, που σχεδόν παντού με ακολουθούσαν, γινήκανε πάλι το άλοθι μιας νεανικής αφηριμάδας που την είχα αφήσει για λίγο, σε ένα λευκό κοχλάδι...</span><br /><span style="color:#000099;">Γέλιο, χαρά, λύπη, νοσταλγία, λαχτάρα...συναισθήματα που ήταν καλά κρυμένα μέσα σε μουσικές, που είχαν γίνει συνένοχες στα μικρά μου μυστικά...</span><br /><span style="color:#000099;"> </span><span style="color:#3333ff;"> Η μελωδία, ήταν ο σταθμός αυτός που με γυροέφερνε ολούθε...</span><br /><span style="color:#3333ff;">Πήρα μια κασέτα θυμάμαι, την έβαψα με τα σκούρα χρώματα του νού μου και την ονόμασα μελωδία...εκεί μέσα καραδωκούσαν αγαπημένοι τραγουδοποιοί...γινόντουσαν η μικρή αιτία για να φτιάχνω την εφηβική μου διάθεση..."Εδώ στη ρωγμή του χρόνου, Κρύβομαι για να γλιτώσω, απ' του Ηρώδη το μαχαίρι..." μουρμουρά ο διαχρονικός Παπάζογλου...και σαν να μην έφτανε αυτό, πιό κάτω ξετυλίγει την εκφραστική ψυχή του ο Ορφέας, "Από τα βάθη της ψυχής κι από του νου τα ύψη, από τον βυθό της θάλασσας ως τις βουνοκορφές, ψάχνω να σε βρώ..." πάντα έψαχνα να βρώ, τις αλήθειες μου, που'ταν σκορπισμένες στα πέρατα των ματιών μου...Στην κασέτα αυτή ακολουθεί ο Β.Λέκας, η Μελίνα Κανά, η Τσανακλίδου, ο Τσακνής: "Υπάρχει ψηλά εν' αστέρι, το πιο λαμπερό τ' ουρανού, Μαζί του μιλάω και παίζω, αν θέλω τα βράδια..."</span><br /><span style="color:#3333ff;"> </span><span style="color:#006600;">Ζω σε κόσμο μυστικό, ονόμασα μια άλλη κασέτα και αφηνόμουν στα χίλια μύρια κύματα που με ξέβγαζαν κάθε τόσο στην πύλη της άμμου: "Θεσσαλονίκη-Αθήνα, μέσα στο ντεσεβό, Ο κόσμος ο δικός μου μέσα στο θόρυβο. Στην άσφαλτο λακκούβες, τρύπες στον ουρανό, και πώς να συμβιβάσω το νου με τον καιρό..." ένας ατελείωτος Λουδοβίκος, εκείνος μωρέ, των Ανωγείων. Πήγα και τον άκουσα αργότερα στο Αερικό στου Ψυρρή, θυμάμαι...</span><br /><span style="color:#006600;">"Κόκκιν' αχείλει εφίλησα</span><br /><span style="color:#006600;"> Κι έβαψε το δικό μου</span><br /><span style="color:#006600;"> και στο μαντήλι το 'συρα</span><br /><span style="color:#006600;"> Κι έβαψε το μαντήλι</span><br /><span style="color:#006600;"> και στο ποτάμι το 'πλυνα..."</span><br /><span style="color:#339999;">Κάποιο βράδυ Σαββάτου, στεκόταν να κρυφομιλά με μεθυσμένους έρωτες, ενώ η Αρβανιτάκη, έκοβε βόλτες με την νερένια της φωνή και ξεδιψούσε τα καλοκαίρια και τους χειμώνες...: "Δεν τραγουδώ παρα γιατί μ'αγάπησες..." μελοποιημένο ποίημα της Πολυδούρη...Και πόσοι εντέλει, δεν αγαπήθηκαν ποτέ? Αχ όχι, δεν θέλω να ξέρω...</span><br /><span style="color:#339999;">Η Βιτάλη, πάντα ξεδιψούσε αγγέλους..</span><br /><span style="color:#339999;">"Έλα λίγο, μόνο για λίγο, ζω και ξαναζώ κάθε μας στιγμή<br />σε χώρο μυστικό, καρδιά μου σ' ανταμώνω..."</span><br /><span style="color:#339999;"> H επόμενη, την αποκάλεσα "Γαλάζια Μυστικά" , για να ταιριάζει με τα μαβιά μου μάτια...</span><br /><span style="color:#339999;">"Που ήσουν φώς μου, που ήσουνα τόσα χρόνια, την μοναξιά αγάπησα..." Ναι σωστά...κι εγώ την αγάπησα την μοναξιά! Αλλά αυτή η δόλια, με αγάπησε πιό πολύ και υιοθέτησε όλες μου τις ανησυχίες...</span><br /><span style="color:#339999;">"Στείλε ένα γράμμα μια συλλαβή<br />αν έχεις τον θεό σου<br />πού κρέμομαι απ’ τα χείλη σου<br />κι είμαι στο έλεος σου..."</span><br /><span style="color:#339999;">Στο έλεος στίχων βρισκόμουν πάντα να αφουγκράζομαι στιγμές...</span><br /><span style="color:#339999;">"Αν ήσουν άγγελος της γης<br /> Αν ήσουν άστρο της αυγής μαργαριτάρι<br /> Ως στους γαλάζιους τους βυθούς<br /> Και στους ουράνιους θησαυρούς ξανθό φεγγάρι..." Βασίλης Καζούλης</span><br /><span style="color:#339999;">Κι ύστερα...τι έμεινε ύστερα?</span><br /><span style="color:#339999;"> </span><span style="color:#993399;">Η μοναξιά της σιωπής, κρύβει σκόρπιες φωνές..."Hotel California", "don't you forget about me..", "my lady d'arbanville", "no woman-no cry", </span><br /><span style="color:#993399;">"Φοβάμαι μην ακούς τι λέω...</span><br /><span style="color:#993399;">Σβήνω τ' όνομα σου και σβήνω<br />τη ψυχή μου αφήνω<br />σε φιλιά που καίνε<br />Κοίτα πόσο έχω αλλάξει<br />σα Θεός έχω στάξει<br />Κυριακή ο χρόνος..."</span><br /><span style="color:#993399;">Πόσο μπορεί να αλλάξει κανείς?</span><br /><span style="color:#993399;">"Today I feel like pleasing you more than before</span><br /><span style="color:#993399;">Today I know what I want to do but I don't know what for</span><br /><span style="color:#993399;">To be living for you is all I want to doTo be loving you it'll all be there when my dreams come trueToday you'll make me say that I somehow have changed..." Jefferson Airplane.</span><br /><span style="color:#993399;"> </span><span style="color:#ff0000;">Dark poetry (a deal with god) O Λόρκα αγναντεύει ακόμα λίγο και η Kate Bush, σιγομουρμουρά,<br />It doesn't hurt me.<br />Do you want to feel how it feels?<br />Do you want to know that it doesn't hurt me?<br />Do you want to hear about the deal that I'm making?<br />You, it's you and me. </span><br /><span style="color:#ff0000;">"Xρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε.." </span><br />"<span style="color:#ff0000;">Girl, you'll be a woman soon,Please, come take my hand</span><br /><span style="color:#ff0000;">Girl, you'll be a woman soon,Soon, you'll need a man..." from pulp fiction. Μου το σιγοτραγουδούσαν οι φίλοι μου σε μια ατέλειωτη εφηβεία κι εγώ χαμογελούσα νοερά...</span><br /><span style="color:#ff0000;">"You don't own me, Don't try to change me in any way. You don't own me, Don't tie me down 'cause I'd never stay. .." dirty dancing Ερχόμενη από σπουδές, συνέχισα τον χορό εκείνο, που γινόταν ατόφιος μέσα μου και συντρόφευε την πιό γλυκιά μελαγχολία...</span><br /><span style="color:#ff0000;"> </span><span style="color:#3333ff;">Τον Γέρο Μαθιό, τον πρωτοσυνάντησα στο limbo...</span><br /><span style="color:#3333ff;">Μιλήσαμε για τις rock διαδρομές, μέσω της σιωπής και τα ταξίδια γινήκανε μπλέ αποστάσεις, ενός καημού...</span><br /><span style="color:#3333ff;">" Είναι καιρός που φέρνει τον ένα στον άλλο κοντά<br />Είναι καιρός που χωρίζουν οι σκέψεις και μένουμε μόνοι<br />Πόσο ανάγκη έχω τώρα από ένα δικό σου φιλί<br />Πόσο μου λείπει η ζεστή σου ανάσα που χείλη θεριεύει...</span><br /><span style="color:#3333ff;">Ήλιε μου, ήλιε μου..."Poll</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114976485089470976?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1149749058928763212006-06-08T01:39:00.000-05:002006-06-08T01:44:18.933-05:00<div align="center"><span style="color:#cc0000;">ZoMbiEs</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;"></span> </div><div align="center"><span style="color:#cc0000;"></span> </div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Well, no one told me about her</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">The way she liedWell, no one told me about her</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">How many people cried</span></div><div align="center"><br /><span style="color:#cc0000;">But it's too late to say you're sorry</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">How would I know, why should I care?</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Please don't bother trying to find her</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">She's not there</span></div><div align="center"><br /><span style="color:#cc0000;">Well, let me tell you 'bout the way she looked</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">The way she acts and the color of her hair</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Her voice was soft and cool, her eyes were clear and bright</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">But she's not there</span></div><div align="center"><br /><span style="color:#cc0000;">Well, no one told me about her</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">What could I do?</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Well, no one told me about her</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Though they all knew</span></div><div align="center"><br /><span style="color:#cc0000;">But it's too late to say you're sorry</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">How would I know, why should I care?</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Please don't bother trying to find her</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">She's not there</span></div><div align="center"><br /><span style="color:#cc0000;">Well, let me tell you about the way she looked</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">The way she acts and the color of her hair</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Her voice was soft and cool, her eyes were clear and bright</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">But she's not there</span></div><div align="center"><br /><span style="color:#cc0000;">SOLO</span></div><div align="center"><br /><span style="color:#cc0000;">But it's too late to say you're sorry</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">How would I know, why should I care?</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Please don't bother trying to find her</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">She's not there</span></div><div align="center"><br /><span style="color:#cc0000;">Well, let me tell you about the way she looked</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">The way she acts and the color of her hair</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Her voice was soft and cool, her eyes were clear and bright</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">But she's not there </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114974905892876321?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1149155596491470582006-06-01T04:50:00.000-05:002006-06-01T04:53:16.506-05:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/1600/thats%20my%20bike...0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/320/thats%20my%20bike...0.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div align="center"><span style="color:#006600;">Μen At Work</span></div><div align="center"><span style="color:#006600;"></span> </div><div align="center"><span style="color:#006600;">Traveling in a fried-out combie<br />On a hippie trail, head full of zombie<br />I met a strange lady, she made me nervous<br />She took me in and gave me breakfast<br />And she said,<br />"Do you come from a land down under?<br />Where women glow and men plunder?<br />Can't you hear, can't you hear the thunder?<br />You better run, you better take cover."<br />Buying bread from a man in Brussels<br />He was six foot four and full of muscles<br />I said, "Do you speak-a my language?"<br />He just smiled and gave me a vegemite sandwich<br />And he said,<br />"I come from a land down under<br />Where beer does flow and men chunder<br />Can't you hear, can't you hear the thunder?<br />You better run, you better take cover."<br />Lying in a den in Bombay<br />With a slack jaw, and not much to say<br />I said to the man, "Are you trying to tempt me<br />Because I come from the land of plenty?"<br />And he said,<br />"Oh! Do you come from a land down under? (oh yeah yeah)<br />Where women glow and men plunder?<br />Can't you hear, can't you hear the thunder?<br />You better run, you better take cover."<br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114915559649147058?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1149154508254601312006-06-01T04:31:00.000-05:002006-06-01T04:35:08.266-05:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/1600/ducati5.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/320/ducati5.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div align="center"><span style="color:#663366;">Culture Club</span></div><div align="center"><span style="color:#663366;"></span> </div><div align="center"><span style="color:#663366;">Do You Really Want To Hurt MeGive me timeTo realise my crimeLet me love and stealI have danced inside your eyesHow can I be real<br />Do you really want to hurt meDo you really want to make me cryPrecious kissesWords that burn meLovers never ask you whyIn my heartThe fires burningChoose my colourFind a starPrecious people always tell meThat's a stepA step too far<br />Do you really want to hurt meDo you really want to make me cryDo you really want to hurt meDo you really want to make me cry<br />Words are fewI have spokenI could waste a thousand yearsWrapped in sorrowWords are tokenCome inside/and catch my tearsYou've been talkingBut believe me<br />If it's trueYou do not knowThis boy loves without a reasonI'm preparedTo let you go<br />If it's love you want from meThen take it awayEverything is not what you seeIt's over again<br />Do you really want to hurt meDo you really want to make me cryDo you really want to hurt meDo you really want to make me cry<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114915450825460131?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1149153105591875942006-06-01T03:59:00.000-05:002006-06-01T04:11:45.860-05:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/1600/??"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/320/%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F...jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#3333ff;">Soft Cell</span></div><div align="center"><span style="color:#3333ff;"></span></div><div align="center"><span style="color:#3333ff;">Sometimes I feel I've got toRun away I've got toGet awayFrom the pain that you drive into the heart of meThe love we shareSeems to go nowhereAnd I've lost my lightFor I toss and turn I can't sleep at night<br />Once I ran to you (I ran)Now I'll run from youThis tainted love you've givenI give you all a boy could give youTake my tears and that's not nearly allOh...tainted loveTainted love<br />Now I know I've got toRun away I've got toGet awayYou don't really want any more from meTo make things rightYou need someone to hold you tightAnd you think love is to prayBut I'm sorry I don't pray that way<br />Once I ran to you (I ran)Now I'll run from youThis tainted love you've givenI give you all a boy could give youTake my tears and that's not nearly allOh...tainted loveTainted love<br />Don't touch me pleaseI cannot stand the way you teaseI love you though you hurt me soNow I'm going to pack my things and goTainted love, tainted love (x2)Touch me baby, tainted love (x2)Tainted love (x3)</span></div><p><span style="color:#3333ff;"></span></p><p><span style="color:#3333ff;"></p></span><span style="color:#3333ff;"><div align="center"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114915310559187594?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1148977938211203852006-05-30T03:19:00.000-05:002006-05-30T03:32:18.230-05:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/1600/??????????????????????"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/320/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F...jpg" border="0" /></a><br /> <span style="color:#3333ff;"> Ο ήλιος, σέρνεται στα χρώματα του Αυγούστου. </span><br /><span style="color:#3333ff;">Και η καρυδιά έξω, φιλοξενεί στα κλαδιά της κάποιο μικρό όνειρο. Είναι τόσο δα μικρό και κανείς δεν μπορεί να το διακρίνει. Παρά μόνο οι δροσοσταλίδες του ξημερώματος, που κυλούν στα πράσινα φύλλα της καρυδιάς. Μονάχα αυτές οι μικρές δροσοσταλίδες, κοιτούν το μικρό όνειρο σαν γέρνει να κοιμηθεί. Και σαν ταξίδευα σε ύπνο βαρύ εψές αργά, ήρθε μια δροσοσταλίδα και κύλισε στα μάτια μου. Δρόσισε τα όνειρά μου. Τους χάρισε φτερά να σεργιανίσουν μαζί με τους αγγέλους. Ένας από αυτούς τους αγγέλους, του ονείρου μου, ήταν κι η μικρή νερένια, που έρχεται κατα καιρούς, σαν γλυκός άνεμος. Αυτή την φορά, ένα λευκό φόρεμα κεντούσε το αγαλματένιο της κορμί, καλή μου. Το αγκάλιαζε τόσο τρυφερά. </span><br /><span style="color:#3333ff;">Και το χαμόγελό της, η απεραντοσύνη της ευτυχίας, που είχε σκαρφαλώσει στα κερασιά της χείλει κι άλλωτε τσαλαβουτούσε, στις λίμνες των ματιών της. Σαν χόρευε νοερά μαζί με τους αγγέλους, ξάφνου, βρέθηκε σε ένα σύννεφο. Του έγνεψε να με πλησιάσει.'έλα!' μου είπε η μικρή νερένια.. 'Θα βρείς απαντήσεις ανήπωτες, να δρασκελούν στην άβυσσο του νού σου και να σε κοιτούν. Έλα! Ο χορός θα σε οδηγήσει. Απλά ακολούθησέ τον.' Χωρίς να το σκεφτώ, βρέθηκα στο φόντο του ύπνου, να σκορπάω τις ανύπαρκτες φτερούγες μου. Τα μάτια μου, ήταν κλειστά. Και τα δάκρυα, φωτιά που δαμάζουν τις κραυγές, που δραπετεύουν κρυφά, μέσα από τα δάκρυα.Είδα έπειτα την λύτρωση. Την ένιωσα να σύρεται μέσα μου και να μου χαμογελά.Με κοίταξε με τα μαβιά της μάτια και είπε σιγανά...'να με ψάχνεις. Κι εγώ θα σου δείχνω το μονοπάτι, που λέγεται ένστικτο και σε καθοδηγεί. Μόνο αυτό να ακούς...'Κι έφυγε η μικρή Νεφέλη, όπως κάθε φορά. Η δροσοσταλίδα, κοιμήθηκε στα μάτια μου. Και τα μάτια μου, γέμησαν δάκρυα. Τα δάκρυα εγίνηκαν χαρά τούτο το ξημέρωμα. Κι οι ουρανοί, χόρευαν με τα αστέρια. Θεέ μου, τι όμορφα που'ναι τα αστέρια! Θαρρώ πώς διαθέτουν την σοφία όλου του κόσμου. Η σοφία αυτή, κυλάει από τα βλέφαρα της Νεφέλης και με πλημμηρίζει η αγάπη του Θεού.'Που να βρίσκεται άραγε ο Θεός?' ρώτησα την μικρή πρίν φύγει. Και μ'απάντησε: 'Βρίσκεται μέσα σε μια δροσοσταλίδα. Κι η δροσοσταλίδα, στις άκρες των ματιών σου. Κι όταν κυλά ανύποπτα, χύνεται στο χώμα και ποτίζει τις σκέψεις.Οι σκέψεις, βλέψεις που σκορπούν στον ουρανό. Μαζί με τα όνειρα..'</span><br /><span style="color:#3333ff;"></span><br /><span style="color:#3333ff;"> nimbus</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114897793821120385?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1148931583330366342006-05-29T14:28:00.000-05:002006-05-29T14:39:43.346-05:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/1600/????????"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/400/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F...%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F...jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="color:#336666;">Οι σιωπές, είναι τροφές,</span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">που διαφωτίζουν το πνεύμα. </span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">Χλωμές φωτιές, που σαλεύουν τους ύποπτους κόσμους του νού.</span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">Μία από αυτές τις σιωπές, στέκεται τ'απογεύματα σιμά μου, να μου μιλά για τα πιό όμορφα πράγματα. Κι εγώ, γοητευμένη πια, τα βράδια σαν πέφτω να κοιμηθώ, χαμογελώ συνωμοτικά. Τι καλά όταν μου κρυφομιλούν οι σιωπές. </span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">Μου εξιστορούν μύθους και πραγματικότητες. </span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">Μου μιλούν για τις στιγμές. </span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">Μου περιγράφουν τις μουσικές. Κάθε λέξη τους, έχει κάτι να μου πεί. </span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">Κι αυτό το κάτι, χαράζει μέσα μου έναν κόσμο μαγικό.</span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">Αυτόν ίσως, που αποτελεί την συνομιλία μας. </span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">Χτίζει την σχέση αυτή και την χαρίζει στους άθεους. Στους άχαρους. Ποιός κατορθώνει να μην διαβάσει τούτες τις λέξεις? Τις σκέψεις?</span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">Οι περισσότεροι ίσως... Ένα ολάκερο αχανές, ανθρώπινο πλήθος που φοβάται. </span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">Φόβος που ριζώνει δηλά. Δεν είναι ο φόβος. Είναι ο τρόμος στο αντίκρισμα κάποιου ακούσματος, που σμιλεύει τον πόνο και καταπραϋνει τον χρόνο. </span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">Ο χρόνος κι ο πόνος, συναντιούνται. Γεφυρώνει το χάσμα τους, η σιωπή καλή μου. </span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">Σιωπή που μιλάει σε εμάς τους ανίδεους. </span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">Μας διδάσκει με χρώματα. </span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">Μάς πλησιάζει με χάδια τρυφερά. </span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">Η σιωπή μάς γνέφει. Κι όταν την ακολουθούμε, αγγίζουμε κάποια ακλόνητη ελευθερία. </span></div><div align="center"><span style="color:#336666;"> Οι σιωπές, παιδιά γνωστικά στην άκρη των χειλιών μας. Κι όταν κοιτούμε την ανύποπτη ευτυχία να διατρέχει βιαστικά, από την εκκωφαντική ηδονή κάποιων κρίνων, φεύγουμε μακάριοι, από την γη των επιούσιων. </span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">Κι αφηνόμαστε ανέγνοιαστα, στην λευκότητα ανύπαρκτων ψευδαισθήσεων. </span></div><div align="center"><span style="color:#336666;"> Καλή μου, Αν η οντότητά μου διαφεντεύει την προσωρινή μου ευημερία, τότε θα σκορπιστώ σιγανά στους ουράνιους βυθούς. Απόσπασμα ενός αερικού θα γινώ, για να σε υπαντήσω. </span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">Σαν κρύβεσαι στην σιωπή, οι θύμησες βουλιάζουν στην ακροθαλασσιά μιας μικρής μελαγχολίας. Τα παραμύθια σου, χορεύουν νοερά, κάθε που φουρτουνιάζεις το ρουθούνιασμα των σκέψεών μου. Θαρρώ πώς γυρεύεις πίσω τις στιγμές μας, για να μην ξεχαστούν. Μα πώς μπορεί να ξεχαστεί η αγάπη? </span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">Να αποσιωπήσω τις στιγμές μας παίρνοντάς τες μαζί μου, ή να τις διδάξω στους τυφλούς?</span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">Οι τυφλοί, γνωρίζουν περισσότερο από εμένα. </span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">Συγκεντρώνουν την θέλησή τους σε όλες τις σιωπές τους.</span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">Οι υπόλοιποι, μοιάζουν με ραβδάκια ενός πρόδηλου πλανήτη. </span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">Ένα από αυτά, είναι η κραυγή μου.</span></div><div align="center"><span style="color:#336666;"></span> </div><div align="center"><span style="color:#336666;">στην γιαγιά μου..</span></div><div align="center"><span style="color:#336666;">2001<br /></span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114893158333036634?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1148907189396533232006-05-29T07:42:00.000-05:002006-05-29T07:53:09.413-05:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/1600/????????????????"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/320/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#990000;">πάντα πίστευα, ότι το πνεύμα, δεν μπορεί να μπεί σε καλούπι...δεν εγκλωβίζεται. Είναι ελεύθερο να κίτεται στις σκόρπιες εκτάσεις μιας αμφίρροπης πραγματικότητας...Εκεί κάπου,το πνεύμα, έρχεται αντιμέτωπο με την ηθική. Συναντά την ηθική στους άσημους ατραπούς και ίσταται στην κατεξοχήν χώρα της συνείδησης, να βολοδέρνει με γνώμονα τα προσωπικά βιώματα του καθενός.<br />Τι είναι η ηθική τελικά?Κατά καιρούς μαθαίναμε, ότι σύμφωνα με τα ήθη κι έθιμα, ηθική είναι οι κανόνες συμπεριφοράς.Ο καθωσπρεπισμός που διαμορφώνει τον χαρακτήρα για να μπορεί να επιβιώνει και να είναι αποδεκτός, στην υποτιθέμενη κοινωνία που δημιούργησε ο άνθρωπος.Επομένως για να μπορέσει να βρεί ο άνθρωπος την ηθική μέσα του, θα πρέπει να απελευθερωθεί από τους ηθικούς κακόνες της κοινωνίας. Η πραγματική ηθική που αισθανόμαστε, είναι η φωνή της συνείδησης. Αυτή η ηθική, δεν έχει σχέση με δόγματα και δεν αποτελεί την κοινή γνώμη.Βέβαια, υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν συνείδηση. Επομένως ούτε ηθική, εφόσων ισοπεδώνουν σχεδόν τα πάντα. Τότε για πιά ηθική μιλάμε?Για αυτούς που την έχουν?Για αυτούς που κάνουν ότι την έχουν?ή μήπως για αυτούς που δεν την έχουν και το ξέρουν μέσα τους κρυφά και τους βολεύει υποσυνείδητα να συνεχίσουν έτσι, από την στιγμή που τρέφουν τις αρρωστημένες τους φιλοδοξίες να κατακτήσουν οτιδήποτε επιθυμούν. Γιατί το απαγορευμένο είναι το ζητούμενο. Και μην ρίχνουμε την ευθύνη στην Εύα, εφόσων ο ίδιος ο Αδάμ συμμετείχε σε κάτι εξίσου επίφοβο και για τους δυο, όσο για μια ολάκερη ανθρωπότης, που δρασκέλισε τους κανόνες ενός ατέκμαρτου πλανήτη.<br />Κι επανέρχομαι στην ποιότητα του χαρακτήρα, το οποίο παραβλέπουμε, προκειμένου να βαδίσουμε στην σύγχρονη εποχή μας...αυτό συμβαίνει, επειδή μας βολεύει να αγνόούμε την πνευματική μας ανάπτυξη και δίνουμε εμφαση τα της εποχής, ούτως ώστε να γινόμαστε αποδεκτοί μιας ανύπαρκτης κι αδαής κοινωνίας, που ενίοτε καταφέρνει να παραμυθιάζει τα βλέμματα...<br />Η αναλήθεια, είναι η ψευδολογία. Η τερατολογία. Η καυχησιά. Την αναλήθεια χρησιμοποιούν οι άνθρωποι που πλάθουν ένα όραμα, μια σκέψη και κατοικούν σε αυτό. Γιατί έτσι τους βολεύει. Και στην προσπάθεια να πείσουν τον εαυτό τους, νομίζουν ότι πείθουν και τους γυρω τους. Νομίζουν! Στην διαδικασία αυτή, διαδίδουν πράγματα που δεν ισχύουν και σε ανθρώπους που δεν τους αφορά, προκειμένου να αποδείξουν κάτι, για κάποιο λόγο...ο λόγος φυσικά, είναι η πάθησή αυτή, να δηλλητηριάζουν με αναλήθειες και ψεματα. Απλά για να καλύψουν τις αρρωστημένες τους ανασφάλειες κι εγωισμούς. Επειδή λειτουργούν με πυξίδα την εκδίκηση.Και το "γλύψιμο" για να ειναι φυσικά αποδεκτοί και πειστικοί.Τώρα, υπάρχουν δύο περιπτώσεις. Ή οι ακροατές να γελούν και να μην πιστεύουν τους αρρωστημένους ψευδολόγους, έπειδή ΔΕΝ αποτελούν οι ίδιοι την επιφάνεια και ΔΕΝ εφαρμόζουν το "πίστευε και μη ερεύνα" ή υπάρχει η αλλη πλευρά των ακροατών, που πιστεύουν, επειδή ο δείκτης νοημοσύνης τους, ΔΕΝ συλλαμβάνει το αθλιο από το πραγματικό. Το δήθεν από το αληθινό.Έχετε αναρωτηθεί σε ποιά κατηγορία ανήκετε?Έχετε σκεφτεί, αν η ηθική σας είναι ανήθικη, επειδή παραμένετε στην δήθεν επιφάνεια που σας κατακλίζει και στο πέρασμα αυτό αδικείτε ανθρώπους που δεν το αξιζαν </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114890718939653323?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1148718735529873572006-05-27T03:28:00.000-05:002006-05-27T03:32:15.530-05:00<span style="color:#993399;">η πρωινή άχνη,</span><br /><span style="color:#993399;">κρατάει ακόμα λίγο...<br />Η μελωδία αφουγκράζεται αγαπημένους στίχους και ο καφές εγίνηκε σωστή παρεούλα, ετούτο το Σαββατιάτικο ξεκίνημα...<br />Ανοίγω το blog μου...<br />Το κοιτάζω...<br />Μα καμία διάθεση να γράψω...<br />Βάζω στίχους...<br />Διαβάζω στίχους και αφήνομαι...βυθίζομαι...<br />Σε κόσμους που λίγοι ξέρουν...<br />Οι πολλοί, γίνονται άθλιες πεταλούδες και κρύβονται στο κενό που τους έσκαψε κάποιος άλλος...πιό μεγάλος...<br />Τι να απόγινε άραγε η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα?<br />Που θα μπορέσω να την βρώ?<br />Ποιός να ξέρει άραγε?<br />Η τελευταία γουλιά του καφέ, με κοιτάζει νωχελικά...<br />Μειδιώ...η βεράντα φιλοξενεί σκέψεις...<br />Πέθαναν οι βλέψεις για σήμερα...<br />Σκούριασαν τα κύματα της ψυχής και οι δρόμοι κουλουριάστηκαν σε αυτό το Σαββατιάτικο πρωινό...<br />Η μηχανή στέκεται δυο βήματα πιό πέρα...<br />Με γεμίζει, με εκείνο το γαλάζιο βλέμμα της κι εγώ κάνω πώς δεν το έχω συναντήσει ξανά...<br />"Καλά..." της γνέφω..."πάμε να βρούμε την γυναίκα που διάβαζε ποιήματα...κάπου θα την συναντήσουμε...σε κάποιο σταυροδρόμι να μετράει τις ανατολές..."<br /><br />καλημέρα<br /><br />μια μικρή Θεοδώρα</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114871873552987357?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1148717090437301392006-05-27T03:02:00.000-05:002006-05-27T03:04:50.446-05:00<a href="http://www.kithara.vu/index.php?cmd=ai&art=diavana+krina"><br /><span style="color:#336666;">Διάφανα Κρίνα</span></a><br /><span style="color:#336666;">Μουσική/Στίχοι: </span><a href="http://www.kithara.vu/index.php?cmd=ci&amp;cre=diavana+krina"><span style="color:#336666;">Διάφανα Κρίνα</span></a><span style="color:#336666;">/</span><a href="http://www.kithara.vu/index.php?cmd=ci&cre=rpdpstpclpu+qantelgs"><span style="color:#336666;">Ροδοστόγλου Παντελής</span></a><span style="color:#336666;"> </span><br /><span style="color:#336666;"></span><br /><span style="color:#336666;">Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα<br />στεκόταν μπροστά στη φωτιά<br />και δυο μαύρα πουλιά της φέρναν μηνύματα<br />από μια αγάπη παλιά "ποτέ πια"<br /><br />A5 Βsus4 E5<br />ΛΑ, λα, λα, λα, λα, ΛΑ<br /><br />Η γυναίκα που μιλούσε στα κύματα<br />χόρευε σε μια ακρογιαλιά<br />ένα βαλς μανιασμένο με λυτά τα μαλλιά<br />και προχώρησε στα βαθιά<br /><br />A5 Βsus4 E5<br />ΛΑ, λα, λα, λα, λα, ΛΑ<br /><br />* εδώ παίζει RiffC<br /><br /> C5* * = πολλές επαναλήψεις<br />Η γυναίκα που έσκαβε μνήματα<br /> C5* Bm<br />και δεν είχε μιλιά<br /> C5*<br />κοιτούσε το θάνατο σαν μια αγάπη παλιά<br /> C5* Bm<br />και ψιθύριζε με μάτια σβηστά "ποτέ πια"<br /><br /> A5 Bsus4<br />Για όλα αυτά που ζήσαμε μόνοι με τους μόνους<br /> E5<br />μοιράζοντας τους πόνους<br /><br /> A5 Bsus4<br />Τις ώρες που δακρύσαμε μόνοι με τους μόνους<br /> E5 A5<br />μοιράζοντας τους πόνους</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114871709043730139?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1148645926378348782006-05-26T07:17:00.000-05:002006-05-26T07:18:46.386-05:00<a href="http://www.kithara.vu/index.php?cmd=ai&art=mgtsias+manzlgs"><br /><span style="color:#6600cc;">Μητσιάς Μανώλης</span></a><br /><span style="color:#6600cc;">Μουσική/Στίχοι: </span><a href="http://www.kithara.vu/index.php?cmd=ci&amp;cre=sqanps+cianngs"><span style="color:#6600cc;">Σπανός Γιάννης</span></a><span style="color:#6600cc;">/</span><a href="http://www.kithara.vu/index.php?cmd=ci&cre=qaqadpqpulps+leutergs"><span style="color:#6600cc;">Παπαδόπουλος Λευτέρης</span></a><span style="color:#6600cc;"><br /></span><br /><span style="color:#6600cc;"><br />Που να βρω ένα ζεϊμπέκικο<br />για να σου τραγουδήσω<br />κορίτσι μου αστέρι μου αγέρι πελαγίσιο<br />να βρω ένα ζεϊμπέκικο<br /><br />Που να βρω ένα ζεϊμπέκικο<br />για να σου το χορέψω<br />και την καρδιά σου μάτια μου<br />να σου την ξανακλέψω<br />Που να βρω ένα ζεϊμπέκικο<br /><br />Που να βρω ένα ζεϊμπέκικο<br />για ανάρριχτα σακάκια<br />εγώ θαρρείς στις βόλτες μου 2x<br />και εσύ στα παλαμάκια 2x<br />Που να βρω ένα ζεϊμπέκικο 2x</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114864592637834878?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1148477636370809122006-05-24T08:30:00.000-05:002006-05-24T08:33:56.386-05:00<span style="color:#000099;">Μου αρέσει που έρχεται κάθε τόσο η δεκαoχτούρα και κοντοστέκεται στο περβάζι σκούζοντας. Θαρρώ πώς μάς φέρνει κάποιο μήνυμα, από κείθε πέρα μακρυά..Μου αρέσει που η βυσσινάδα δροσίζει στωικά τις σκέψεις μου, θύμισες που σκαρφάλωσαν τα παιδικά μου χρόνια...τότε, που η γιαγιά μάς έφτιαχνε γλυκό βύσσινο και το έκρυβε ψηλά, για τους ξένους έλεγε...κι εμείς τα απομεσήμερα σαν κοιμόταν, φτάναμε το γλυκό και καταβροχθίζαμε λίγο την φορά...Μου αρέσει που όταν οδηγούσαμε τα ποδήλατά μας, κάναμε ότι ήταν μηχανές...Μου αρέσει που η μελωδία ατόφια εισχωρεί στο νου μου τον βυθό και με ταξιδεύει σε ανύποπτες αντιξοότητες. Εκείνες που στάθηκαν σε κάποιο αβέβαιο παρελθόν να χαμογελούν. Μου αρέσει που η σκέψη αλωνίζει στα λευκά περιβόλια του ουρανού. Τα αστέρια αν και θαμπά χρυσίζουν το βλέμμα που τ'ακολουθεί εκείνες τις γλυκές νυχτιές...Μου αρέσει που η ηρεμία γίνεται μικρός καημός και συνομωτεί με τις αποδράσεις της ψυχής...Μια ψυχή που καιρό τώρα λέγεται ιταλική ηρωίδα και γυροφέρνει αυτούσια τους ελληνικούς δρόμους...Μου αρέσει που ήρθε το καλοκαίρι και τσαλαβουτά στις άκρες των ματιών μας...Μου αρέσει να θυμάμαι τις βόλτες που έκανα ενίοτε τις γλυκές νύχτες, μέσα στην πόλη. Μα πιό πολύ, μου αρέσει που ήρθαν μέρες καλές κι αντιχούν στον ήχο της σιωπής...Μου αρέσει ακόμα η Δούκισσα, γιατί είναι πολλά υποσχόμενη κι αυτό το καλοκαίρι...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114847763637080912?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1148018953348623682006-05-19T01:03:00.000-05:002006-05-19T01:09:13.363-05:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/1600/????????"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/320/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%20%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F....jpg" border="0" /></a> <span style="color:#33ccff;">Από μικρό παιδί,<br />Λάτρευα τα Παρασκευοσάββατα. Ήταν η μικρή μου ευκαιρία, να διαβάσω κάποιο παραμύθι...Τις κυριακές, ένιωθα μόνη μου. Κυλούσαν ήσυχα οι ώρες και το μυαλό μου λήστευαν οι σκέψεις και τα ονείρατα. Άλλωτε όμορφα κι άλλωτε απελπιστικά.<br />Έτσι λοιπόν, τόσα χρόνια αργότερα, οι παραστάσεις παραμένουν ίδιες. Τα συναισθήματα αλλάζουν. Αλλοιώνονται...<br /> Τον τελευταίο καιρό, την ψυχή μου κυριαρχούσε μια μικρή σκανταλιάρα. Ερχόταν στην οίηση του ύπνου μου και καλλιεργούσε μέσα μου τα ερωτήματά της, μα και τους φόβους της.<br />Καλή μου, ποιός την έστειλε? Γιατί? Τι μυστικά γνωρίζει άραγε? Γιατί όχι κάποια άλλη?<br />Σαν να άκουγε τις ερωτήσεις που έθετα κάθε τόσο στον εαυτό μου. Σαν να διαβάζει τις λέξεις τούτες, που χαράζω στο χαρτί, όταν απευθύνομαι σε σένα καλή μου...Θαρρώ πώς στέκεται σιμά μου και συμμετέχει στην συνομιλία μας... Έτσι ήρθε εψές, ξημερώματα Σαββάτου.<br />Μου’στησε καρτέρι στις φυλλωσιές της σύνεσής μου και μ’αποκοίμησε μιλώντας. Περπατώντας στο ξαπόσταμα της ψυχής και της γαλήνης. Κανείς δεν μ’έστειλε. Μα ούτε κι εγώ έψαξα για να σε βρώ. Βρίσκομαι εδώ μαζί σου, κάθε φορά που κοιμάσαι, γιατί πιστεύεις σε μένα. Σε είδα να μεγαλώνεις. Μα δεν το ήξερες διόλου. Γι’αυτό, θεώρησα σωστό, να σε καθοδηγήσω στα κρυστάλλινα μονοπάτια που γυρεύεις από μικρό παιδί. Είσαι μία από εμάς, απλά δεν το ξέρεις... μου είπε και χάθηκε ξάφνου, απ’την μαγική κρυψώνα των ονείρων... <br /> Μόλις ξύπνησα, ξεκίνησα να κατεβάζω από την πελώρια βιβλιοθήκη μου βιβλία, μην τυχών ανακαλύψω για το κορίτσι των ονείρων μου. Μάταια όμως... Άφαντη η μικρή κυρά, που με υποδέχεται συνεχώς με την αέρινη μορφή της... Τι να εννοούσε τάχα, ότι είμαι μία απαυτές...?<br /> Η μητέρα φωνάζει να μαζευτούμε για φαγητό.Κι αυτό το Σαββατιάτικο μεσημέρι, είναι άδειο χωρίς εσένα καλή μου...<br />4.20 μ.μ<br /><br />...Στην προσπάθειά μου να ανακαλύψω την μικρή αυτή νερένια, που με πριονίζει ολοένα με προβληματισμούς και αινίγματα, βρέθηκα να ψάχνω το μεσσαίο συρτάρι του κομωδίνου μου. Ένα συρτάρι, το οποίο κατακλύζω από πάντα, με μικρά μυστικά και λατρεμένες ιδέες, λέξεις, αποσπάσματα, κραυγές...Απορροφήθηκα κοιτάζοντας τα αξομολόγητα κοσμήματα του νου και ξέχασα προσωρινά την ονειρική νερένια...<br /> Η ματιά μου, έπεσε αιφνίδια σε μια σελίδα ενός παλιού τετραδίου. Ο τίτλος, σαν να μου χαμογέλασε... ‘Νεράιδα!’ Σαν αστραπή πέρασαν όλα απ’το μυαλό μου. Το παρελθόν, το παρόν, το μέλλον...Κι οι φωνές γνώριμες κι αυτές. Κατοικούν στα βάθη κάποιου αποξενωμένου λίθου...<br /> ....Ο ήλιος σβήστικε με μιας απ’το μεσημεριάτικο Ελληνικό χάρτι. Κι αυτή η συννεφιά, σκοντάφτει σε αστραφτερούς πύργους.Η κουφόβραση, εξωραϊζει την αρχαία μας πόλη κι ο καφές, σωστή παρεούλα στα λόγια αυτά τα σιωπηλά. Όταν διάβαζα ενίοτε για το παννεπιστήμιο, ο καφές, ανάβλυζε καινούργιους στοχασμούς, επίνοιες...καημός που δρόσιζε τα σωθικά και στέρευε την κούραση της στιγμής... Θυμάμαι κι εσένα στις θύμησές μου. Ερχόσουν από το πουθενά και μου χάριζες ατέλειωτη δόση κουράγιου κι υπομονής. Σε προσκαλούσα στο μαγικό μου κόσμο...Κι εσύ, με προϋπαντούσες νοσταλγικά... Καλή μου...τα λόγια σου, πάντα με συνοδεύουν και με λυτρώνουν απ’τις παλίρροιες, που δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι οι άνθρωποι...</span></div><p><span style="color:#33ccff;"> nimbus</span></p><p><span style="color:#33ccff;"> </p><div align="center"><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114801895334862368?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1147934828065189092006-05-18T01:27:00.000-05:002006-05-18T01:47:08.400-05:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/1600/HPIM0368.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/320/HPIM0368.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#3366ff;">η μέρα ξεκίνησε με ένα κλικ της μελωδίας...</span><br /><span style="color:#3366ff;">κάπου, κάποιος Λιδάκης, ξεδιπλώνει την φωνή του και μαζί ξεδιπλώνονται κι οι θύμησες...</span><br /><span style="color:#3366ff;">Η μητέρα ξύπνησε πέντε λεπτά μετά από μένα...</span><br /><span style="color:#3366ff;">"Μικρή, καλημέρα! Θα πιούμε καφέ?", η απορία της ζωγράφισε το γελαστό της πρόσωπο, και πριν προλάβει να ολοκληρώσει την σκέψη της, το μπρίκι βρέθηκε στην φωτιά, ως δια μαγείας. Αχνιστός καφές, που σκορπά ολούθε σκέψεις, χρώματα κι αρώματα!</span><br /><span style="color:#3366ff;">Αχ αυτές οι στιγμές, μυρίζουν μανούλα!</span><br /><span style="color:#3366ff;">Θαρρώ πώς υπάρχω για να γεύομαι τις στιγμές που μου χαρίζονται κι εγώ τις έχω πολύτιμο φυλαχτό να τις αγκαλιάζω στωικά στο πέλαγος του νού μου...Μια θάλασσα ο νους! Πότε ήρεμος, πότε αγριος, πότε αδιάφορος...μα προπάντων εκεί, να μαζεύει, να ξεδιαλέγει, να σκέφτεται, να σέρνεται στις πιό ονειρεμένες ακρογυαλιές της ψυχής!</span><br /><span style="color:#3366ff;">Ή κουβέντα ταξίδι ολάκερο που ανταμώνει με γνώριμες φωνές, καφές που μαγεύει το χαμόγελο και η μελωδία ακολουθεί τις σιωπές μιας γλυκιάς συνομωσίας...</span><br /><span style="color:#3366ff;">Καλημέρα μαμά!</span><br /><span style="color:#3366ff;">Καλημέρα φίλοι μου...</span><br /><span style="color:#3366ff;"></span><br /><span style="color:#3366ff;"></span><br /><span style="color:#3366ff;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114793482806518909?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1147864468983361162006-05-17T06:08:00.000-05:002006-05-17T06:14:28.990-05:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/1600/fairies_of_the_meadow_nils_blommer.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/320/fairies_of_the_meadow_nils_blommer.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#009900;"></span><br /><span style="color:#009900;">Η ορφάνια της ψυχής.</span><br /><span style="color:#009900;">Σκοτεινές καλλονές..</span><br /><span style="color:#009900;">Ο πλούτος μιας ανείπωτης σιωπής.</span><br /><span style="color:#009900;">Το πρόσωπο του ήλιου, ανύποπτα χαμηλώνει το βλέμμα του στο χώμα. </span><br /><span style="color:#009900;">Τα δέντρα σκιάζουν το νου..</span><br /><span style="color:#009900;">Πλανεύτρα η μουσική του δάσους. </span><br /><span style="color:#009900;">Καθοδηγεί εφηβικά χαμόγελα σε κάποιο ψεύτικο ακρογυάλι...</span><br /><span style="color:#009900;"></span><br /><span style="color:#009900;">Θ.Κ.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114786446898336116?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1147725701027084842006-05-15T15:35:00.000-05:002006-05-15T15:41:41.030-05:00<div align="center"><br /><a href="http://www.kithara.vu/index.php?cmd=ai&art=qeridgs+prveas"><br /><span style="color:#3366ff;">Περίδης Ορφέας</span></a><br /><span style="color:#3366ff;">Μουσική/Στίχοι: </span><a href="http://www.kithara.vu/index.php?cmd=ci&amp;cre=qeridgs+prveas"><span style="color:#3366ff;">Περίδης Ορφέας</span></a><span style="color:#3366ff;"> </span></div><div align="center"><span style="color:#3366ff;"></span> </div><div align="center"><span style="color:#3366ff;">Απ' το παράθυρο κοιτώ<br />σαν το χαϊβάνι, σα φυτό<br />που βλέπει έξω ένα ποτάμι<br />μα τους χωρίζει ένα τζάμι<br /><br />Έξω βουβοί περαστικοί<br />κανείς δεν έχει τι να πει<br />κι εγώ στους γυάλινους τους θόλους<br />ο πιο αμίλητος απ' όλους<br /><br />Βρέχει στο τζάμι μου κι εγώ<br />πίνω τ' αμίλητο νερό<br />Την παγωμένη μου οθόνη<br />περνά η ζωή και τη θολώνει<br /><br />Έξω αστράφτει και βροντά<br />ρωτώ, κανείς δεν απαντά<br />βλέπουν στο τζάμι τη μορφή μου<br />μα δεν ακούνε τη φωνή μου<br /> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114772570102708484?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1147724760743076672006-05-15T15:15:00.000-05:002006-05-15T15:26:00.753-05:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/1600/HPIM0165.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/320/HPIM0165.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#6666cc;">ΟΙ ΜΟΝΑΞΙΕΣ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ, ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΣΕΡΓΙΑΝΙ ΚΙ ΑΝΤΑΜΩΝΟΥΝ ΜΙΚΡΟΥΣ ΘΕΟΥΣ, ΠΟΥ ΠΕΡΙΠΛΑΝΙΟΥΝΤΕ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ. ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΗΤΑΝ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΙ Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΕΓΙΝΗΚΕ ΜΙΑ ΝΕΚΡΗ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩΙΣΜΟΥ ΤΗΣ...ΔΕΝ ΠΡΟΛΛΑΒΕ ΝΑ ΦΟΥΣΚΩΣΕΙ ΤΟ ΕΓΩ ΤΗΣ...ΤΗΝ ΑΚΟΥΣΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΣΤΕΙΛΕ ΣΤΑ "ΣΕΜΝΑ" ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ."...ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΜΗΝ ΜΕ ΑΓΝΟΕΙΣ..." ΤΗΣ ΕΙΠΕ... ΜΑΖΕΨΕ ΤΗΝ ΑΦΗΡΗΜΕΝΗ ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΙΣ ΜΟΝΑΞΙΕΣ, ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΣΕΡΓΙΑΝΙ...ΚΑΡΦΩΣΕ ΟΛΗ ΤΗΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ. ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΗΣ ΜΑΣΤΙΓΩΝΑΝ ΤΗΝ ΔΕΡΜΑΤΙΝΗ ΠΛΑΤΗ ΤΗΣ ΚΑΙ Η ΣΚΕΨΗ ΦΟΥΡΤΟΥΝΙΑΖΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ. ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΚΟΜΜΑΤΙΑΖΑΝ ΤΗΝ ΑΝΙΔΕΙΟΤΕΛΕΙΑ ΕΝΟΣ ΑΗΧΟΥ ΤΑΞΙΔΙΟΥ...ΚΑΙ ΤΑ ΑΛΟΓΑ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΣΤΗΝ ΛΕΥΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΧΕΡΙΩΝ ΤΗΣ, ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΑΝ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ...ΤΩΡΑ ΗΞΕΡΕ ΠΩΣ...ΕΤΟΥΤΗ Η ΚΥΡΙΑΚΗ, ΞΥΠΝΗΣΕ ΑΠΟΤΟΜΑ ΚΙ Η ΓΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΑΦΕ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΓΩΝΗ ΑΠΩΛΕΙΑ ΚΑΠΟΙΩΝ ΛΕΞΕΩΝ...ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΒΑΦΤΗΚΕ ΜΕ ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΙ Η ΒΡΟΧΗ, ΕΙΠΕ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΜΑΚΡΥΑ...ΌΣΟ ΜΑΚΡΥΑ ΗΤΑΝ ΚΙ ΕΚΕΙΝΗ...ΟΙ ΜΟΝΑΞΙΕΣ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΣΕΡΓΙΑΝΙ ΚΑΙ ΑΝΟΙΓΟΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΗΣ ΣΚΙΑΣ, ΠΟΥ ΣΚΟΥΡΙΑΣΕ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ...</span><br /><p><span style="color:#6666cc;"></span> </p><p><span style="color:#6666cc;"> nimbus</p><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114772476074307667?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1147678256460665562006-05-15T02:24:00.000-05:002006-05-15T02:30:56.470-05:00<div align="center"> <span style="color:#ff6600;"> Nancy Sinatra & Lee Hazlewood</span></div><span style="color:#ff6600;"></span><br /><div align="center"><span style="color:#ff6600;">(NANCY):</span></div><div align="center"><span style="color:#ff6600;"> Strawberries cherries and an angels kiss in spring My summer wine is really made from all these things</span></div><div align="center"><span style="color:#ff6600;"> (LEE):</span></div><div align="center"><span style="color:#ff6600;"> I walked in town on silver spurs that jingled to A song that I had only sang to just a few She saw my silver spurs and said lets pass some time And I will give to you summer wine Ohh-oh-oh summer wine </span></div><div align="center"><span style="color:#ff6600;"></span> </div><div align="center"><span style="color:#ff6600;">(NANCY): </span></div><div align="center"><span style="color:#ff6600;">Strawberries cherries and an angels kiss in spring My summer wine is really made from all these things Take off your silver spurs and help me pass the time And I will give to you summer wine Ohhh-oh summer wine </span></div><div align="center"><span style="color:#ff6600;">(LEE):</span></div><div align="center"><span style="color:#ff6600;"> My eyes grew heavy and my lips they could not speak I tried to get up but I couldnt find my feet She reassured me with an unfamiliar line And then she gave to me more summer wine Ohh-oh-oh summer wine </span></div><div align="center"><span style="color:#ff6600;"></span> </div><div align="center"><span style="color:#ff6600;">(NANCY):</span></div><div align="center"><span style="color:#ff6600;"> Strawberries cherries and an angels kiss in spring My summer wine is really made from all these things Take off your silver spurs and help me pass the time And I will give to you summer wine Mmm-mm summer wine </span></div><div align="center"><span style="color:#ff6600;">(LEE): </span></div><div align="center"><span style="color:#ff6600;">When I woke up the sun was shining in my eyes My silver spurs were gone my head felt twice its size She took my silver spurs a dollar and a dime And left me cravin for more summer wine Ohh-oh-oh summer wine </span></div><div align="center"><span style="color:#ff6600;"></span> </div><div align="center"><span style="color:#ff6600;">(NANCY): </span></div><div align="center"><span style="color:#ff6600;">Strawberries cherries and an angels kiss in spring My summer wine is really made from all these things Take off your silver spurs and help me pass the time And I will give to you summer wine Mmm-mm summer wine </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114767825646066556?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1147526771525098932006-05-13T08:22:00.000-05:002006-05-13T08:26:11.556-05:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/1600/HPIM0170.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/320/HPIM0170.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#009900;">Η μέρα ξυπνά, δίπλα στην πόλη της ρουτίνας. Η αρχαίγονη απώλεια των λέξεων, ήρθαν να παρουσιάσουν κάποιο γυναικείο ψυχικό κόσμο. Ένας κόσμος που χωρά όλα τα χρώματα...τις σιωπές...τις θάλασσες χωρά και τα φεγγάρια που δεν γεννήθηκαν ακόμα...<br />nimbus......έτσι απλά!<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114752677152509893?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1147438386482752182006-05-12T07:48:00.000-05:002006-05-12T07:53:06.483-05:00<span style="color:#ff6600;">Today-jefferson airplane</span><br /><span style="color:#ff6600;"></span><br /><span style="color:#ff6600;">Today I feel like pleasing you more than beforeToday I know what I want to do but I don't know what forTo be living for you is all I want to doTo be loving you it'll all be there when my dreams come trueToday you'll make me say that I somehow have changedToday you'll look into my eyes, I'm just not the sameTo be anymore than all I am would be a lieI'm so full of love I could burst apart and start to cryToday everything you want, I swear it all will come trueToday I realize how much I'm in love with youWith you standing here I could tell the world what it means to loveTo go on from here I can't use words, they don't say enoughtPlease, please listen to meIt's taken so long to come trueAnd it's all for youall for you....</span><br /><span style="color:#ff6600;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114743838648275218?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1147325490437817682006-05-10T23:58:00.000-05:002006-05-11T00:31:30.450-05:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/1600/picture028.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/320/picture028.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#3333ff;">…εκεί που η θάλασσα φίλησε την στεριά...<br />... εκεί που η άνοιξη υποδέχτηκε το καλοκαίρι,<br />ξύπνησε το σύννεφο τής σιωπής και ταξίδεψε στο φώς του ήλιου...<br />Ένα σύννεφο μικρό, ατίθασο και διαφορετικό.<br />Είχε το σχήμα της θάλασσας και το χρώμα της σιωπής.<br />Το χαμόγελο της αυγής είχε, την πνοή της βροχής... και μια απρόσμενη λαχτάρα, να αρμενίσει στα ταξίδια της ψυχής...<br />Το σύννεφο αυτό, προερχόταν από μια μεγάλη οικογένεια του ουρανού, που τηρούσε τις υποσχέσεις που έδινε στον Θεό και στους ανθρώπους. Μια μεγάλη οικογένεια από σύννεφα πολλά, τα οποία εκπλήρωναν της φύσης τα καμώματα. Μια αχόρταγη φύση, που ολοένα ζήταγε κι ολοένα έδινε από τις αστείρευτες φυλλωσιές της...και μοίραζε στους αχόρταγους ανθρώπους...και η λαχτάρα τους πολλαπλασιαζόταν,<br />καθώς τα σύννεφα ταξίδευαν...ακόμα λίγο!<br />Τα ταξίδια, κατάπιναν μικρά ονείρατα, για να τα σκορπίσουν σε γαλάζιες λιμνοθάλασσες...εκεί όπου το ψέμα υποδέχεται την αλήθεια και η ιστορία επαναλλαμβάνεται πάλι, στα ανέπαφα πλουμίδια του νου και της καρδιάς. Μια καρδιά που εξαγνίζει κι εξαγνίζεται σαν ερωτευτεί...σαν αγαπήσει...σαν καλωσορίσει τις ηλιαχτίδες μιας αμέριμνης οικουμένης.<br /><br />«Με θυμάσαι?<br />Είμαι εκείνο το σύννεφο που κοίταξες στα μάτια μια νυχτιά.<br />Το χαμόγελό σου σκορπίστηκε ανάμεσα στα αστέρια<br />και η θλίψη σου κρύφτηκε στο κιτάπι του ουρανού...<br />Με θυμάσαι?<br />Είμαι το σύννεφο που σε αγάπησε...».</span><br /><span style="color:#3333ff;">«Σε θυμάμαι.<br />Είσαι το σύννεφο με τα κρίνα στα μαλλιά, που χόρευε ένα βράδυ σαν και τούτο, στου φεγγαριού το χάδι.<br />Σε θυμάμαι, γιατί το γέλιο σου, έμοιαζε με τραγούδια μικρών αστεριών. Σε θυμάμαι, γιατί σε αγαπώ...»,<br />αποκρίθηκε το δελφίνι...και βυθίστηκε ανάμεσα στην θάλασσα και παρέμεινε δέσμιο απαγορευμένων επιθυμιών.<br /><br /> Ο ουρανός, είναι σαν την θάλασσα! Κυρίαρχος και αδίρητος. Σε κάνει να αναζητάς συνέχεια καινούργιους δρόμους. Το σύννεφο και το δελφίνι αναζητούν το τέλειο ρεύμα. Οι άνθρωποι αναζητούν ότι δεν μπορούν να έχουν... κι εμείς τα αερικά, ταξιδεύουμε ανάμεσά τους...γινόμαστε ένα με την μορφή τους και κρυβόμαστε στην πύρινη σκιά τους. Τσαλαβουτάμε στο αγέννητο χαμόγελο μιας αλησμόνητης σιωπής και κεντάμε τις προσευχές τους...για αυτούς που έχουν ανοιχτή την πόρτα της φαντασίας, το φεγγάρι δεν φτάνει για να την δαμάσει. Δεν φτάνει να την κρατήσει αμέριστη...<br />Και πάντα οι νεράιδες θα στήνουν χορό.<br />Και πάντα τα δελφίνια θα κολυμπούν στη σκέψη της θάλασσας και τα σύννεφα θα γυρεύουν ακόμα κάτι...κάτι από ουράνιες δοξασίες, ενός άδηλου πλανήτη. Οι σιωπές, διαδέχτηκαν το υγρό πέπλο της πρωινής αχλής. Το δελφίνι της χαράς, αφέθηκε στην αγκαλιά της θάλασσας κι αυτή, του το ανταπέδωσε με το υγρό φιλί της...Φιλί, που γινόταν στάχτη στο πέρασμά του...κι ήταν καλά εκεί! Πέρασμα φευγαλέο...<br />Εσείς οι αλαφροϊσκιωτοι, ακούτε τα ταξίδια των ξωτικών...γεύεστε τις σιωπές τους, σαν την πρώτη και τελευταία φορά...<br /> «Τι χρώμα έχει η αγκαλιά σου και τι γεύση το φιλί σου?» ρώτησε το σύννεφο και το δελφίνι, αποκρίθηκε.. «Πώς να το πώς εγώ αυτό? Μόνο τα κύματα της θάλασσας το ξέρουν. Ο αέρας του βουνού, του φεγγαριού οι αχτίδες. Αυτά με γεύονται συχνά, αυτά σύρε και ρώτα..»</span><br /><span style="color:#3333ff;"> Οι απαγορευμένες επιθυμίες,<br /> γινόντουσαν ερμητικές σκέψεις και σκέπαζαν ένα ανήμπορο σύμπαν...η θάλασσα φουρτούνιαζε ολοένα όταν θύμωνε με τα ανυπόταχτα θηλαστικά της και ο ουρανός...ω αυτός ο ουρανός, ο αβέβαιος, χάριζε τα μαλαματένια του χρώματα στους πιό άσημους ποιητές...γινόταν γέφυρα ο ουρανός, για να περπατούν χέρι-χέρι, όλες οι ευχές των γλυκοαίματων...να ανταμώνουν με τις γαλάζιες ερωμένες τους, ακόμα λίγο...και να γεννιούνται όλες οι ομορφιές του κόσμου, σε εκείνη την γέφυρα...<br /> Η πικροκυματούσα, πρίν πολλά χρόνια ήταν παντρεμένη με τον ουρανό. Ο ένας ακολουθούσε τον άλλον και ταξίδευαν ολούθε...στην μαγεία ενός ακένωτου «σ’αγαπώ» και βημάτιζαν χρόνους πολλούς μαζί...στα δύσκολα, στα όμορφα, στα γαλανά και στα παράλογα...μα η έχθρα των ανθρώπων τους χώρισε. Και τα αερικά, ήταν ανίσχυρα, στο να κρατήσουν ενωμένο τον ουρανό με την θάλασσα...Την αιτία της έχθρας αυτής, ποτέ κανείς δεν την κατανόησε...ξόδεψαν ολάκερους αιώνες για να βρούν τι έφταιξε, τα αστέρια της βροχής...οι μάγοι της ζωής...οι σοφοί ενός άπλευστου υφήλιου...όλοι προσπάθησαν, μα η έχθρα μεγάλωνε όλο και περισσότερο...Η αιτία, ήξερε καλά που να κρυφτεί...ανάμεσα στα πλοκάμια της ζήλιας. Στα ανώγια της αμφιβολίας. Στα εμβρίθεια της αυτοκτονίας. Και οι άνθρωποι γινόντουσαν πολλοί. Όσο μεγάλωνε η ανθρώπινη απέχθεια, ο ουρανός απομακρυνόταν από την θάλασσα...τα σύννεφα ζάρωναν και τα κύματα ξερνούσαν τους κήπους ενός απτόητου Ποσειδώνα, στις ξέρες τις ντροπής...και η φύση μαράζωνε. Μαζί της, μαράζωναν και τα όνειρα που χόρευαν σαν σκιές...Πέθαιναν την μέρα και ζωντάνευαν το σούρουπο...και χόρευαν...ακόμα λίγο.<br /> «...Ταξίδευα απόψε, μαζί με την μορφή σου, καλή μου...σε περιμένω...», της είπε το δελφίνι. Και το σύννεφο απάντησε ζωηρά, «Μακάρι, να μπορώ να σε ταξιδεύω...καλή αντάμωση!» και η νύχτα, αγκάλιασε την μέρα και το ταξίδι εγίνηκε η ανασεμιά του. Η φωνή της, ήταν ο αγέρας. Και τον ακολουθούσε, καθώς το θρόϊσμα των φύλλων αγκάλιαζε τις φεγγαρολουσμένες νεράιδες. Ήταν ο οίστρος του έρωτα, που έκανε το δελφίνι να δει με τα μάτια της ψυχής...Το σύννεφο, ένιωθε διαφορετικά το χάδι του ανέμου τώρα πιά...αγρίκαγε ήχους μαγεμένους, αυλούς να μουρμουρίζουν σε ένα διάβα απαράβλητο. Απρόσμενο. Έφτασε μια στιγμή...μια μικρούλα στιγμή. Ένα χάδι μόνο. Μια λέξη να ειπωθεί...κι έγινε η ματιά κεραυνός. Κι έγινε καταιγίδα. Άδραξε το νου και τον στροβίλισε στην απεραντοσύνη! Πλημμύρισε χρώματα η ψυχή και η αγκαλιά λουλούδια...και το φιλί...αχ!!! της γης οι χίλιες μυρωδιές...<br /> …Ένας γλάρος, άπλωσε τις μεγάλες φτερούγες του και ο ίσκιος του περιπλανήθηκε στην ηρεμία της θάλασσας... Το δελφίνι, ακολούθησε γεμάτο χαρά τη ρότα του στην απεραντοσύνη... Είχαν περάσει μέρες, πέρασαν καταιγίδες... ώρες πολλές κι ο ουρανός μονάχος, να φιλοξενεί αστέρια σιωπηλά, φεγγάρια σκαλιστά κι η ματιά να αγναντεύει τον ορίζοντα. Η πρώιμη δροσούλα, θόλωσε τα μάτια των ανθρώπων. Και κάποιο ερηπωμένο «σ’αγαπώ» , κρύφτηκε στην νύχτα των ποιητών. Η θάλασσα έστισε καρτέρι στα φεγγάρια και τα τύλιξε η σκέψη ενός Θεού. Τα κύματα, χόρευαν νοερά και τα νυχτολούλουδα μάζευαν την μοναξιά, που λίγο πριν σκόρπισε κάποιος ποιητάρης...<br />Ο γλάρος, έσπευσε να χαμηλώσει το φτερούγισμα..Να αγγίξει την αλμύρα ενός ανύποπτου φόβου και να εξουσιάσει την μοναξιά του θανάτου...Το δελφίνι, εκνευρισμένο, φώναξε στο γλάρο.. «Πέτα λίγο πιό ψηλα. Με σκιάζει η λευκότητα της μέρας και τυφλώνει το βλέμμα που σκορπάς στα ατίθασα νερά μου...» Ο γλάρος, δίχως άλλο, πέταξε κοντά στο παιχνίδισμα της σκιάς και χάθηκε στο κάλεσμα μιας διψασμένης καρδιάς... «Το μεγάλο ταξίδι στα απάτητα βάθη ονειρευτήκαμε...Ταξίδι που δεν μπορείς να έρθεις...μα ούτε στον ουρανό μου...Έλα μικρό δελφίνι να σου γνωρίσω τους φύλακες της μουσικής μου...» είπε τρανταχτά ο γλάρος κι έπειτα άνοιξε η ουράνια πόρτα. Και χύμηξε ο έρωτας..Έτοιμος να την κατασπαράξει...Αντιστάθηκε για λίγο το σύννεφο...κι ήθελε τόσο να αφεθεί στην μεταξένια σιωπή του δελφινιού...Αγάπησε την αλήθεια του μα και το ψέμα του..τα μάτια του, ήταν και δικά της μάτια...μονοπάτια ενός έρωτα που προσπαθούσε να ζήσει...ακόμα λίγο...κι ύστερα χάθηκε, το σύννεφο, μαζί κι ο γλάρος...<br />Μια παράξενη σιωπή τύλιξε το δελφίνι και βρήκε απάγγειο στην αγκαλιά της θάλασσας. Τώρα πιά, δεν είχε δικαίωμα να αλλωνίζει στους κήπους του ουρανού...<br />...Πέρασαν χειμώνες...<br />... πέρασαν σιωπές...<br />... το δελφίνι ψάχνει το σύννεφο...<br />...και το σύννεφο ψάχνει την βροχή, για να λυτρωθεί...<br />...κι όλα στέκουν αντίκρυ να χαμογελούν στο ψέμα...<br />...στέκουν σιμά να παρακαλούν ένα νεύμα, ακόμη...<br />Τώρα πιά το δελφίνι, μονολογούσε, ελπίζοντας να ακούσει το σύννεφο και να έρθει... «Θέλω να πιώ τα δάκρυά σου...Να αγγίξω την ένοχη σιωπή σου...και δική μου σιωπή. Θέλω να κουρνιάσω στο πέπλο της φωνής σου και να αποκοιμηθώ εκεί...Θεε μου πόσες φορές σε λάτρεψα...Αφουγκράστηκα το γέλιο σου...εκείνο το γάργαρο γέλιο...ότι αγαπούσα στην ζωή μου, γινόταν ηλιαχτίδα και σκέπαζε τις μοναξιές μου...μια από αυτές, σκόνταψε σιμά σου...και σε ονειρεύεται...σε θέλει...αγάπη μου, σε θέλω...»<br /> Ώρες και νύχτες ολάκερες μιλούσε το δελφίνι..Τα λόγια του άκουγε όλη η πλάση...μάταια...το σύννεφο της σιωπής, άφαντο στα αστέρια των ονείρων... «Έχεις κάτι από μένα...κι εγώ κάτι από σένα. Λίγο με φοβίζει, λίγο με ανακουφίζει....αλλά αυτό που αντιχεί στο νου μου τον βυθό, είναι εκείνο το καμπανάκι που φωνάζει «λάθος»...τι είναι το σωστό και τι το λάθος...μπερδεύομαι...» <br /><br /> Τα ταξίδια του νου και της ψυχής, είναι κιτάπια που τα κρύβει ο χρόνος...Σε ένα από αυτά, κρύβεται το σύννεφο και ταξιδεύει...<br />Tα ταξίδια ερήμωσαν...<br />Η άνοιξη, σκόρπισε την σκέψη...<br />Το σύννεφο, φώλιασε στην μέρα της σιωπής και περίμενε...ώσπου, από της θάλασσας την αγκαλιά ξεπρόβαλλε το δελφίνι...<br />«...η αγκαλιά σου, έχει το χρώμα της φωτιάς....φλέγεται ο λογισμός μου όταν βυθίζεται η σκέψη μου εκεί και κολυμπά στα διάχυτα νερά σου...και το φιλί σου, έχει γεύση μοναχική. Γεύση από βροχή. Βροχή που μαγεύει και δροσίζει όλα τα πλάσματα της φύσης. Χάθηκα στο φιλί σου...έμεινα εκεί αιώνες...σε ονειρεύτηκα ψυχή μου...» είπε το σύννεφο και βούτηξε με μιας στη γαλάζια απεραντοσύνη....<br /> «Το πρόσωπο του καλοκαιριού, φωτίζει τις ιριδωτές ηλιαχτίδες των ματιών σου καλή μου...Μαζεύω ηρεμία και την σκορπώ στα αστέρια εκείνα, που φεγγοβολούν στης ψυχής τα μονοπάτια. Στέκουν εκεί και μου μιλούν, για σένα...Τα μεσημέρια δραπετεύουν σε μεταξένιους κόσμους...εκεί, όπου μικρές θεούλες κρύβονται ανάμεσα σε ατόφια όνειρα ξεχασμένων ποιητών...κι είναι καλά εκεί...Και οι μέρες περνούν στωικά, πέρα κείθε...στα κύματα της σιωπής...» είπε το δελφίνι.<br /> Πέρασαν χειμώνες...<br />...πέρασαν σιωπές...<br />...το δελφίνι ταξιδεύει ολούθε...<br />...το σύννεφο κεντά μουσικές πεθαμένων καημών...<br />...και οι θύμησες κούρνιασαν στο χαμόγελο που εχάθη...<br />...Εκεί που η θάλασσα φίλησε την στεριά...<br />...εκεί που η άνοιξη υποδέχτηκε το καλοκαίρι...<br />«Πώς να πείς σε μια ουτοπία σ’αγαπώ?<br />Πώς να ζητήσεις από τον αέρα να είναι τρυφερός με τα δέντρα?<br />Πώς να πείς στην θάλασσα να μην χτυπιέται στα βράχια?<br />Πώς...?» Αυτά ψιθύριζε το δελφίνι, καθώς κοιτούσε τον ίσκιο του σύννεφου να χάνεται...</span><br /><span style="color:#3333ff;"></span><br /><span style="color:#3333ff;"></span><br /><span style="color:#3333ff;">Θεοδώρα Κ.<br /><br /> <br /><br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114732549043781768?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1147197640390321372006-05-09T12:58:00.000-05:002006-05-09T13:00:40.400-05:00<div align="center"><span style="color:#3333ff;">janis joplin</span></div><div align="center"><span style="color:#3333ff;"></span> </div><div align="center"><span style="color:#3333ff;">Oh, come on, come on, come on, come on!<br />Didn't I make you feel like you were the only man —yeah! Didn't I give you nearly everything that a woman possibly can ? Honey, you know I did! And each time I tell myself that I, well I think I've had enough, But I'm gonna show you, baby, that a woman can be tough.<br />I want you to come on, come on, come on, come on and take it, Take it! Take another little piece of my heart now, baby! Oh, oh, break it! Break another little bit of my heart now, darling, yeah, yeah, yeah. Oh, oh, have a! Have another little piece of my heart now, baby, You know you got it if it makes you feel good, Oh, yes indeed.<br />You're out on the streets looking good, And baby deep down in your heart I guess you know that it ain't right, Never, never, never, never, never, never hear me when I cry at night, Babe, I cry all the time! And each time I tell myself that I, well I can't stand the pain, But when you hold me in your arms, I'll sing it once again.<br />I'll say come on, come on, come on, come on and take it! Take it! Take another little piece of my heart now, baby. Oh, oh, break it! Break another little bit of my heart now, darling, yeah, Oh, oh, have a! Have another little piece of my heart now, baby, You know you got it, child, if it makes you feel good.<br />I need you to come on, come on, come on, come on and take it, Take it! Take another little piece of my heart now, baby! oh, oh, break it! Break another little bit of my heart, now darling, yeah, c'mon now. oh, oh, have a Have another little piece of my heart now, baby. You know you got it —whoahhhhh!!<br />Take it! Take it! Take another little piece of my heart now, baby, Oh, oh, break it! Break another little bit of my heart, now darling, yeah, yeah, yeah, yeah, Oh, oh, have a Have another little piece of my heart now, baby, hey, You know you got it, child, if it makes you feel good. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114719764039032137?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1147115443349967592006-05-08T14:06:00.000-05:002006-05-08T14:12:26.653-05:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/1600/1674910393409399b205f4e.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/320/1674910393409399b205f4e.jpg" border="0" /></a> <span style="color:#993399;">κάποια μελαγχολία αποδιαβαίνει αλάργα και το χαμόγελο φωλιάζει<br />ακόμα λίγο...στο ρυθμό μιας ατέκμαρτης απογείωσης...<br />Ο ήλιος φιλάει το φεγγάρι και οι λίμνες εισχωρούν στις<br />πιό όμορφες θάλασσες...εκεί, όπου οι αγγέλοι ακροβατούν και<br />περιμένουν...την σιωπή της ανέγνωρης μορφής...<br />Ο χορός, υποτάσσει τα συναισθήματα της χαράς, σε μια απέραντη<br />ελευθερία... Την κεντά στις γαλάζιες αποχρώσεις της κίνησης...</span><br /><span style="color:#993399;">nimbus</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114711544334996759?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1147110752974215402006-05-08T12:38:00.000-05:002006-05-08T12:52:32.983-05:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/1600/df42f93cf53916150c7e41e8aa7a8f05.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/320/df42f93cf53916150c7e41e8aa7a8f05.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#006600;">"..φεγγαράκι μου λαμπρό,</span><br /><span style="color:#006600;"></span><br /><span style="color:#006600;">φέγγε μου να περπατώ,</span><br /><span style="color:#006600;"></span><br /><span style="color:#006600;">να επιλέγω αυτό που αγαπώ..."</span><br /><span style="color:#006600;"></span><br /><span style="color:#9999ff;">μου αρέσει αυτή η γειτονιά...</span><br /><span style="color:#9999ff;">Παρ'όλο που το blog.gr βλέπω ότι επιτέλους αναστήθηκε, νομίζω ότι μάλλον θα παραμείνω εδώ...</span><br /><span style="color:#9999ff;">Καλώς σας βρήκα, άγνωστοι φίλοι μου και συγχρόνως οι πιό γνωστοί...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114711075297421540?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1147103440687491032006-05-08T10:45:00.000-05:002006-05-08T10:50:40.696-05:00<span style="color:#ff0000;">Nick Cave</span><br /><span style="color:#ff0000;"></span><br /><span style="color:#ff0000;">I was just a boy when I sat downTo watch the news on TVI saw some ordinary slaughterI saw some routine atrocityMy father said, don't look awayYou got to be strong, you got to be bold, nowHe said, that in the end it is beautyThat is going to save the world, nowAnd she moves among the sparrowsAnd she floats upon the breezeShe moves among the flowersShe moves something deep inside of meI was walking around the flower show like a leperComing down with some kind of nervous hysteriaWhen I saw you standing there, green eyes, black hairUp against the pink and purple wisteriaYou said, hey, nature boy, are you looking at meWith some unrighteous intention?My knees went weak, I couldn't speak, I was having thoughtsThat were not in my best interests to mentionAnd she moves among the flowersAnd she floats upon the smokeShe moves among the shadowsShe moves me with just one little lookYou took me back to your placeAnd dressed me up in a deep sea diver's suitYou played the patriot, you raised the flagAnd I stood at full saluteLater on we smoked a pipe that struck me dumbAnd made it impossible to speakAs you closed in, in slow motion,Quoting Sappho, in the original GreekShe moves among the shadowsShe floats upon the breezeShe moves among the candlesAnd we moved through the days and through the yearsYears passed by, we were walking by the seaHalf deliriousYou smiled at me and said, BabeI think this thing is getting kind of seriousYou pointed at something and saidHave you ever seen such a beautiful thing?It was then that I broke downIt was then that you lifted me up againShe moves among the sparrowsAnd she walks across the seaShe moves among the flowersAnd she moves something deep inside of meShe moves among the sparrowsAnd she floats upon the breezeShe moves among the flowersAnd she moves right up close to me<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114710344068749103?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1146846753218260362006-05-05T11:26:00.000-05:002006-05-05T11:32:33.226-05:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/1600/nimbus-anim.gif"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2770/2895/320/nimbus-anim.png" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114684675321826036?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1146836539281551212006-05-05T08:32:00.000-05:002006-05-05T08:42:19.283-05:00<span style="color:#339999;">το πέρα δώθε, εγίνηκε ρουτίνα...</span><br /><span style="color:#339999;">Ουφ μπάφιασα!</span><br /><span style="color:#339999;">Ας χαλαρώσουμε σε μια γωνιά, να πούμε κάποιο νέο...</span><br /><span style="color:#339999;">Ας φτιάξω και μια καφεδιά...</span><br /><span style="color:#339999;">Σας είπα?</span><br /><span style="color:#339999;">Όχι δεν σας είπα...</span><br /><span style="color:#339999;">Έχω πολλά νέα να σας πώ...</span><br /><span style="color:#339999;">Δεν βαστάνε πολύ...θα παλιώσουν σύντομα...</span><br /><span style="color:#339999;">Θέλω να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας, άγνωστοι φίλοι μου και...</span><br /><span style="color:#339999;">συγχρόνως, οι ποιο γνωστοί...</span><br /><span style="color:#339999;">έτσι απλά...</span><br /><span style="color:#339999;">Να φτιάξω καφέ?</span><br /><span style="color:#339999;">Πόσες ζάχαρι?</span><br /><span style="color:#339999;"></span><br /><span style="color:#339999;">καλησπέρα...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114683653928155121?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1146742853223599982006-05-04T06:34:00.000-05:002006-05-04T06:40:53.233-05:00<span style="color:#3366ff;">από τα μάτια ποίηση, σαν κοιτούν τον ήλιο να ανατέλλει...</span><br /><span style="color:#3366ff;"></span><br /><span style="color:#3366ff;">nimbus</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114674285322359998?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1146740282511099652006-05-04T05:32:00.000-05:002006-05-04T05:58:02.520-05:00<div align="center"><span style="color:#663366;"> ...η ματιά σκόνταψε σε κάποια φωτογραφία, του περασμένου αιώνα...Πόσο γρήγορα περνούν οι αιώνες...Στέκονται για λίγο κι ύστερα φεύγουν, για να ξανάρθουν κάποια άλλη φορά...Μαζί με τους αιώνες, καλπάζουν και οι ανθρώπινες ψυχές...Κοντοστέκονται σε κάποιο σταυροδρόμι οι ψυχές και κοιτούν αμέριμνα το βάθος του ουρανού...Εκεί, γεννιούνται καινούργιες ιδέες...στο σταυροδρόμι, της ψυχής.Κι ύστερα μένει το απόλυτο κενό, που άλλοι προσπερνούν κι άλλοι υποδίονται ότι δεν το είδαν...Ένα κενό είναι το σταυροδρόμι της ψυχής...Χτίζονται αυτούσια συναισθήματα, ή πεθαίνουν αποφάσεις...Ανοίγουν δρόμοι, ή κλείνουν αυλαίες, που άλλωτε καραδοκούσαν εσαεί...Τα μάτια του Μάιου, βάφτηκαν με το χρώμα της σιωπής...Και οι ταράτσες, κούρνιασαν στην μελαγχολία που ξέρει καλά να ντύνει τις αλήθειες...Αλήθειες και ψέματα γινήκανε όλα...Και η πόλη, καμάρωνε στην φωτογραφία εκείνη, του περασμένου αιώνα...<br /></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114674028251109965?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1146678864117034472006-05-03T12:46:00.000-05:002006-05-03T12:54:24.126-05:00<span style="font-size:130%;color:#ff6600;">... ανάμεσα στα βιβλία λέξεις...</span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">... αιωρούνται... </span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">...κρυφά αγαπιούνται...</span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">... λέξεις στον δρόμο... </span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">...λέξεις στο μυαλό... </span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">...ανάμεσα στις λέξεις, βιβλία... </span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">...ψάχνουν να κουρνιάσουν, σε κάποια αείμνηστη, σιωπηλή, της ψυχής, σοφία... </span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff6600;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff6600;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff6600;"> nimbus</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114667886411703447?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-27473271.post-1146665759257307152006-05-03T09:06:00.000-05:002006-05-03T09:15:59.270-05:00<span style="color:#ff0000;">Dead Can Dance</span><br /><br /><div align="center"><span style="color:#993399;">The river is deep and the road is longDaylight comes and I want to go homeAwoke this morningTo find my people's tongues were tiedAnd in my dreamsThey were given books to poison their mindsThe river is deep and the mountain highHow long before the other sideWe are their mortarTheir building bricks and their clayTheir gold teeth mirrorBoth our joys and our painThe river is deep and the ocean wideWho will teach us how to read the signsThe earth is our motherShe taught us to embrace the lightNow the lord is masterShe suffers an eternal nightYou blocked up my earsYou plucked out my eyesYou cut out my tongueYou fed me with liesOh lordOh lordOh lordOh lord</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27473271-114666575925730715?l=fairylandofnimbus.blogspot.com' alt='' /></div>nimbushttp://www.blogger.com/profile/06496148848736986443noreply@blogger.com0